Kroos

  • Gepubliceerd op 19 oktober 2014 om 16:05

Sinds een tijdje is de grote vijver, vlak bij ons huis, bedekt met kroos. Het begon nog heel langzaam: er dreef een klein beetje kroos in en de eenden zwommen met hun bek open er doorheen. Al etend trokken ze een spoor. Na een paar dagen waren er wat meer eenden en leek het alsof ze al het kroos wegaten. Maar helaas. De eenden zijn verdwenen en de laag kroos is heel dik geworden.

Zo lang ik me kan herinneren had de vijver een spiegelend oppervlak. Er zwommen eenden, waterhoentjes hadden er elk jaar een nest en soms zag je een vis springen. Reigers stonden langs de kant en een enkele keer zwommen er zwanen. Elke zomer bloeiden de prachtigste waterlelies.

Als het gevroren had, lag er een mooie ijsbaan waar heel wat kinderen uit de buurt op hebben leren schaatsen. De baan werd geregeld geveegd en langs de kant stonden moeders met kannen chocolademelk. De jongens speelden ijshockey en ’s avonds kon je rondjes rijden bij het licht van een grote lamp. Gezelligheid troef. Maar hoe moet het straks als het flink vriest, want zo’n krooslaag zal geen mooie ijsbaan opleveren.

Mijn biologieleraar op de middelbare school was een echt geitenwollensokkentype en dol op kroos. Hij had bruin haar, een baard, rond brilletje en droeg meestal een geruit overhemd met een bruine ribbroek. Op een dag werden we extra vrolijk begroet door hem. In de klas stond op elke groepstafel een bak met een groene laag. Enthousiast vertelde de leraar dat hij die ochtend, speciaal voor ons, kroos was gaan scheppen uit de sloot bij school. Als echte pubers keken we hem een beetje schaapachtig aan. Die kleine plantjes konden ons niet echt boeien.

De leraar had een leuk practicum in gedachten: we moesten zo veel mogelijk verschillende plantjes uit de bakken halen en natekenen. Volgens de biologieleraar waren er wel 30 soorten kroosplantjes. Hoeveel plantjes wij ontdekt hebben, kan ik me niet meer herinneren.
Maar het beeld van de leraar die met zijn kaplaarzen aan in de sloot stond, schepnetje in zijn hand en met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht kroos schepte, ben ik nooit kwijtgeraakt.

Ik maak me een beetje zorgen om die laag die eerst alleen groen was, maar nu steeds meer rood kleurt. De plantjes vermenigvuldigen zich razendsnel en het kroos wordt dikker. Zal het ooit weg gaan en zullen we dan weer de mooie vijver zien waar de huizen in gespiegeld worden?

Deze column is op 17 oktober 2014 verschenen op www.inBoskoop.nl

1 Reactie op Kroos

  1. GewoonHiltje schreef:

    Mooi verhaal maar jammer van die mooie vijver. Ik hoop met je mee Selma dat de vijver weer als vanouds wordt. Als alle biologieleraren nu eens zo’n bak kroos gaan scheppen dan schiet het lekker op 😉 Ik ben nu toch wel heel benieuwd of dat kroos uit zichzelf weer verdwijnen zal.

Geef een reactie