Het kastje

  • Gepubliceerd op 4 augustus 2014 om 19:34

Het is er eindelijk van gekomen: ik heb mijn kastje opgeruimd. Mijn kastje heeft van die mooie deuren waar je de hele wereld achter kunt leggen. En dat was precies wat ik deed. Alles wat bewaard moest worden, ging in het kastje, deurtjes dicht en niemand die het meer zag. Maar de laatste tijd werd het een probleem, want de deuren gingen steeds moeilijker dicht en het kastje moest een keer worden opgeruimd.

Gistermiddag ging ik er voor zitten. Ik trok alle spullen uit het kastje en legde ze op tafel. Een nat doekje over de twee kale planken en daarna kwam het opruimen en genieten. Want genoten heb ik. Ik kwam een hele stapel foto’s tegen: van onze oudste kinderen toen ze één en drie jaar oud waren. Twee stralende snoetjes, die veel plezier met elkaar hadden. Samen spelen met een loopauto of kastelen bouwen op het strand. De eerste foto’s van onze jongste, slapend tussen zijn grote broer en zus die heel trots kijken.

Geboortekaartjes van de kinderen van vrienden, die inmiddels pubers zijn. Brieven van mijn ouders van een vakantieadres, alles moest ik even inkijken en doorlezen voor ik het op de goede stapel kon leggen. Overlijdensberichten, veel mensen zijn ons de laatste jaren ontvallen.
Maar ook een heel aantal kerstkaarten, losse en in pakjes. Ik hoef de eerste jaren daar geen inkopen meer voor te doen, kaarten genoeg. Inpakpapier, plakband, lint, een schatkamer aan knutselspullen. Enveloppen met en zonder bubbeltjes, hoe paste het toch allemaal in het kastje.

Een nummer van het familieblaadje, waarin de geboorte van onze middelste werd aangekondigd: “Ik had een trotse vader aan de lijn, die vertelde dat zijn zoon zoooo mooi is.” En in datzelfde blaadje wenst een tante mij veel sterkte met de bevalling, die dan allang heeft plaatsgevonden.
De handleiding van een videocamera, die jaren geleden is weggedaan omdat hij stuk was. Bonnetjes, oude brieven en verjaardagskaarten, alles door elkaar en zorgvuldig bewaard.

In deze middag kwamen de afgelopen jaren langs. Terugdenken aan de tijd dat onze kinderen nog klein waren. Foto’s waarop we nog zo jong waren. Herinneringen aan vakanties, die al lang voorbij zijn. En een grote stapel post die zo de papierbak in kan.

Een middagje opruimen: een hoofd vol herinneringen en nog dagenlang plezier van mijn kleine schatkamer. En het allermooiste: een opgeruimd kastje, waarin ik nu precies alles kan vinden wat ik nodig heb.

Deze column is op 8 augustus 2014 verschenen op www.inBoskoop.nl

4 Reacties op Het kastje

  1. Annemarie schreef:

    Ohhh, hoe herken ik dat…..ik heb zo’n zelfde gewoonte….ik noem het altijd mijn administratie…..het gaat in een bak of een doos en dan is die vol en de hele administratie verhuisd naar een kast en ik begin aan een nieuwe doos of ik zoek het uit!
    De laatste jaren ben ik natuurlijk een flink aantal keren verhuisd…en heb geen zin gehad om me met mijn papieren bezig te houden. Maar voor mijn laatste verhuizing vond ik een van mijn dozen en heb net als jij Selma een schat aan herinneringen gevonden.
    Een hoop post van mensen waar ik al jaren geen contact meer mee heb, of die er helaas niet meer zijn….’kunst’ van mijn kinderen en zoveel verjaardag’s en Moederdag kaarten…..je snapt het inpakken schoot niet zo op die dag! En we hadden een papieren brandstapel die dag!

  2. GewoonHiltje schreef:

    Wat mooi geschreven over jouw ‘schatkamer’ waar je de hele wereld achter kunt bewaren.
    Mooie herinneringen, mooi kastje ook, omdat ik het zo voor me zie.
    Hoop dat het over een tijd weer rommelig wordt in jouw kastje zodat je het weer op kan ruimen en alles weer een keer in je handen hebt 🙂

  3. Mies Huibers schreef:

    Mooi verhaal. Ik denk ik deze week ook eens op ga ruimen. Nostalgie blijft z’n charme hebben.

  4. Ellie Schmitz schreef:

    Ontzettend leuke column, Selma! Met plezier gelezen!

Geef een reactie